Ελάχιστα πιάτα της τοπικής κουζίνας αναβιώνουν μέχρι σήμερα. Τα πιταρούδια (ντοματοκεφτέδες με κρεμμύδι), το σουπιόρυζο (ριζότο με μελάνι σουπιάς), η λακάνη (μοσχάρι κόντρα με σος ντομάτας) οι ταλαγκούτες (τηγανίτες με μέλι και σουσάμι) είναι μερικά από αυτά που υπάρχει περίπτωση να συναντήσετε στις ταβέρνες. Διαδεδομένο παραδοσιακό γλυκό, το οποίο θα πετύχετε μόνο σε σπίτια και γιορτές, είναι τα μελεκούνια (είδος παστελιού).
Ο τοπικός αμπελώνας παραμένει ζωντανός και τα εστιατόρια σας προσφέρουν τη δυνατότητα να δοκιμάσετε ντόπια κρασιά. Θα βρείτε επίσης επισκέψιμα οινοποιεία.
Παρά το γεγονός ότι κάποια αμπέλια υπάρχουν σε όλα τα νησιά του συμπλέγματος μόνο η Ρόδος και τα τελευταία χρόνια η Κως είναι παρούσες στο αμπελοοινικό προσκήνιο. Η Ρόδος έχει τη μερίδα του λέοντος με 11.000 στρέμματα και τη μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα. Αυτό οφείλεται σε δύο κυρίως λόγους. Κατ’ αρχήν στην ύπαρξη μιας μονάδας που ουσιαστικά είναι κατάλοιπο των οργανωμένων δομών που άφησε η Ιταλική κατοχή και επεξεργάζεται πάνω από το 90% της παραγωγής του νησιού. Κατά δεύτερον στο γεγονός ότι τα αφρώδη κρασιά της εν λόγω μονάδας υπήρξαν ονομαστά (εξακολουθούν εν μέρει να είναι) και κράτησαν ζωντανό το όνομα της Ρόδου. Ένα τρίτο καθόλου αμελητέο στοιχείο είναι και η μεγάλη λόγω τουρισμού κατανάλωση που κρατάει ζωντανό τον τοπικό αμπελώνα. Οι αμπελώνες του νησιού είναι σε ένα ποσοστό πεδινοί και σε ένα άλλο ημιορεινοί στις πλαγιές του όρους Ατάβυρος. Ποικιλιακά κυριαρχούν το λευκό Αθήρι (καλύτερο αυτό των ορεινών αμπελώνων) και η Μανδηλαριά με το τοπικό όνομα Αμοργιανό. Καλλιεργούνται επίσης μικρές ποσότητες από μία ποικιλία Μοσχάτου. Το Μοσχάτο Trani μάλλον εισήχθη από τους Ιταλούς και προέρχεται από την ομώνυμη περιοχή κοντά στο Μπάρι. Η Ρόδος έχει δικαίωμα στην παραγωγή δύο κρασιών που έχουν δικαίωμα σε Ονομασία Προέλευσης.
