Όταν άρχισε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος η Ινδία, που αποτελούσε μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, διέθετε 352.271 στρατιώτες και όταν τελείωσε ο πόλεμος έφτασαν στους 2.581.726. Τρεις Ινδικές μεραρχίες, 4η, 8η και 10η, και μια ταξιαρχία, πήραν μέρος σε επιχειρήσεις στη Βόρεια Αφρική, στην Ιταλία, στην Ελλάδα και στα Δωδεκάνησα.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1943, όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε με τους Συμμάχους, οι Βρετανοί προόριζαν την 8η Ινδική μεραρχία για να καταλάβουν την Ρόδο, αλλά τους πρόφτασαν οι Γερμανοί. Μετά από Συμμαχική επιχείρηση εναντίον της Σύμης στις 6 Ιουνίου 1944, οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το νησί στις 24 Σεπτεμβρίου 1944. Αμέσως μετά, ο Βρετανός ταξίαρχο Moffat, διοικητής του Special Force 281, κατέλαβε την Σύμη, και στις 4 Δεκεμβρίου 1944 εγκαταστάθηκε μια συμμαχική ταξιαρχία, αποτελούμενη κυρίως από Ινδούς, για να ελέγχουν τους Γερμανούς που κατείχαν τα Δωδεκάνησα.
Περί τα τέλη Φεβρουαρίου 1945 οι Σύμμαχοι αποφάσισαν να καταλάβουν την Τήλο, χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις που διέθεταν στην Σύμη. Με το σκοτείνιασμα της 28ης Φεβρουαρίου, συγκρότημα του Ιερού Λόχου και δυο λόχοι Ινδών, 246 αξιωματικών και στρατιωτών, αποβιβάστηκαν στο κόλπο του Αγίου Αντωνίου. Ενώ, στον όρμο Λουμπούδι αποβιβάστηκε συγκρότημα του Ιερού Λόχου και διμοιρία Ινδών, συνολικής δύναμης 138, και στο κόλπο του Αγίου Σέργη αποβιβάστηκαν 115 αξιωματικοί και στρατιώτες. Με συντονισμένες ενέργειες οι Σύμμαχοι εξουδετέρωσαν την αντίσταση των Γερμανών. Οι απώλειες των Γερμανών ανήλθαν σε 20 νεκρούς και των Συμμάχων σε δυο Ινδούς στρατιώτες.
Αργότερα στις 8 Μαΐου 1945, όταν οι Γερμανοί υπέγραψαν στην Σύμη την παράδοση της Δωδεκανήσου, οι Σύμμαχοι μαζί με τις άλλες στρατιωτικές δυνάμεις μετέφεραν και τους Ινδούς από την Σύμη στην Ρόδο. Μετά από μερικούς μήνες οι Ινδικές στρατιωτικές δυνάμεις αποχώρησαν από τα Δωδεκάνησα.
Στην Κάρπαθο
Στις 4 Οκτωβρίου 1944 έφυγαν οι τελευταίοι Γερμανοί από την Κάρπαθο και την επομένη ξεσηκώθηκαν οι Καρπάθιοι εναντίον των Ιταλών που άφησαν στην θέση τους. Στις 10 Οκτωβρίου έστειλαν στην Αίγυπτο ένα καΐκι δυο τόνων με επτά συμπατριώτες ενημερώνοντας τους Συμμάχους, που έφτασαν στις 17 Οκτωβρίου με τα αντιτορπιλικά Terpsichore και Cleveland.
Στις 28 Οκτωβρίου 1944, έφτασαν στην Κάρπαθο το βρετανικό καταδρομικό Black Prince, ένα φορτηγό και δύο μεταγωγικά μεταφέροντας 300 Ινδούς στρατιώτες του 5ου τάγματος πεζικού του Maharajah of Gwalior, και στις 16 Δεκεμβρίου έφτασε το φορτηγό «Κορυτσά» με άλλους 150 Ινδούς στρατιώτες του 4ου τάγματος. Οι Ινδοί διέθεταν μία κινητή πυροβολαρχία 4 πυροβόλων υπό τον Ινδό υπολοχαγό D. A. Mane. Οι Ινδικές δυνάμεις ήταν συγκεντρωμένες στα Πηγάδια για να προστατεύσουν το λιμάνι.
Διοικητής των Ινδικών δυνάμεων ήταν ο ταγματάρχης Singh, που αργότερα προήχθη σε αντισυνταγματάρχη. Κοντά του υπηρετούσε ο λοχαγός Creighton με τον επιλοχία Nichols, ως Βρετανός σύνδεσμος με τους Ινδούς. Οι Ινδικές δυνάμεις της Καρπάθου υπάγονταν στον ταξίαρχο Moffat με έδρα τη Σύμη. Η Αποστολή της Ινδικής φρουράς ήταν η προστασία της Καρπάθου από Γερμανική επίθεση προερχομένη από τη Ρόδο ή την Κρήτη. Οι Γερμανοί δεν είχαν τα μέσα να μεταφέρουν ισχυρές δυνάμεις, αλλά θα μπορούσαν να εξαπολύσουν επιδρομές, όπως έγινε στην Τήλο.
Θρήσκευμα και Γιορτές
Στο θρήσκευμα, οι περισσότεροι Ινδοί ήταν Hindu με μερικούς Jainism και Sikhism. Μερικοί κούρευαν όλα τους μαλλιά εκτός από μια φούντα στην κορυφή του κεφαλιού τους, αλλά υπήρχαν και αρκετοί μουσουλμάνοι. Ήταν και ένας χριστιανός, ο Apara, που υπηρετούσε στις διαβιβάσεις και πολλές φορές έκανε βόλτες τους πιτσιρίκους με την μοτοσυκλέτα του.
Κατά καιρούς οι Ινδοί οργάνωναν θρησκευτικές εκδηλώσεις και γιορτές, όπως το καλοκαίρι του 1945 που σχετιζόταν με το νερό και κράτησε τρεις μέρες. Με το σούρουπο, οι Ινδοί κατέβαιναν από Σκόπη και Δαματρία στον Άμμο με κλαδιά δέντρων διαμορφωμένα σε σχήματα που είχαν σχέση με το τελετουργικό μέρος της εκδήλωσης.
Όταν ο ταγματάρχης Singh προήχθη σε αντισυνταγματάρχη, οι στρατιώτες οργάνωσαν μια φαντασμαγορική εκδήλωση για να τον τιμήσουν. Στην Σκόπη μέσα σε μια μεγάλη σκηνή έδωσαν δεξίωση στην οποία πήγαν να τον συγχαρούν οι Άγγλοι αξιωματικοί και αρκετοί Καρπάθιοι. Την γιορτή παρακολούθησαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι πιτσιρίκοι. Εντυπωσιακή ήταν η στολή που φορούσε ο Singh, στα μάτια των παιδιών έμοιαζε με Maharajah και η διακόσμηση της σκηνής με Ινδικό παλάτι.
Χορτοφάγοι
Οι περισσότεροι Ινδοί ήταν χορτοφάγοι. Για ψωμί έτρωγαν ρύζι και πίτες που τις έψηναν πάνω σε χοντρή λαμαρίνα, που από κάτω της άναβε φωτιά. Στις ψημένες πίτες έβαζαν βραστά χόρτα ψημένα με φυτικό λίπος, μπαχαρικά και κόκκινες καψερές πιπεριές, δίπλωναν τις πίτες και τις έτρωγαν μαζί με το ρύζι με τα χέρια τους.
Ορισμένοι Ινδοί που έτρωγαν κρέας προτιμούσαν τα κατσίκια. Οι Hindu απέφευγαν το βοδινό και οι Μουσουλμάνοι το χοιρινό. Μια μέρα οι πιτσιρίκοι είδαν μέσα στην παράγκα του ντους μια κατσίκα κρεμασμένη που την έγδαραν δυο στρατιώτες. Δεν είπαν πού την βρήκαν, αλλά οι πιτσιρίκοι υποψιάστηκαν ότι την έφεραν από τον Αφιάρτη όπου έβοσκαν κοπάδια, και οι στρατιώτες πήγαιναν καθημερινά με το φορτηγό. Το κοπάδι θα μπήκε μέσα στο δρόμο, και είτε την κτύπησαν με το φορτηγό ή την σκότωσαν και την πήραν. Το ίδιο συνέβη άλλες δυο φορές, αλλά κανείς από τους πιτσιρίκους δεν «μίλησε». Άλλωστε, οι Ινδοί τους έδιναν τα “κεφαλόπουα”.
Εκτός από αυτό το περιστατικό και μερικά άλλα, η συμπεριφορά των Ινδών προς τον ντόπιο πληθυσμό ήταν γενικά καλή και άφησαν καλό όνομα. Είχαν ανθρωπισμό και πολλές φορές βοήθησαν τους Καρπάθιους προσφέροντας τους τρόφιμα, ρύζι, λίπος, γάλα evaporated και σαπούνι από το οποίο υπήρχε μεγάλη έλλειψη. Η μεγαλύτερη απόλαυση των πιτσιρίκων ήταν όταν τους έπαιρναν βόλτα με το φορτηγό.
Φυσική κατάσταση
Οι στρατιώτες βρίσκονταν σε καλή φυσική κατάσταση, έκαναν καθημερινή γυμναστική. Πρωί-πρωί, με πολεμικές ιαχές, έτρεχαν μέχρι τον Τηλέγραφο. Μετά την γυμναστική οι στρατιώτες έκαναν ντους και έπαιρναν το πρωινό τους με το καθιερωμένο τσάι. Μέσα σ’ ένα τενεκέ γεμάτο ζεστό νερό έβαζαν 2-3 σακούλια τσάι και μόλις τα έβγαζαν πρόσθεταν 4-5 κουτιά γάλα evaporated. Ζάχαρη έβαλε ο καθένας όση ήθελε. Το τσάι που περίσσευε το έδιναν στους πιτσιρίκους. Τα απογεύματα, έπαιζαν volley ball και κατά διαστήματα διεξήγαγαν αγώνες μεταξύ τους. Τακτικοί θεατές οι πιτσιρίκοι, που προτιμούσαν την ομάδα της γειτονιάς τους.
Γυμνάσια
Πολλές φορές οι Ινδοί στρατιώτες έκαναν στρατιωτικά γυμνάσια. Έφερναν 4 κανόνια από την Σκόπη και τα τοποθετούσαν στο χωράφι της «Τρεμπέλαινας» και έριχναν βολές πάνω στο Δεσποτικό νησί. Κάθε φορά που πετύχαιναν τον στόχο τους, οι πιτσιρίκοι ξεσπούσαν σε χειροκροτήματα και ιαχές.
Οπλοπολυβόλα
Ομάδα στρατιωτών διόρθωνε τα κατεστραμμένα Γερμανικά όπλα, έπαιρναν εξαρτήματα από το ένα για να φτιάξουν κάποιο άλλο. Από κοντά και οι πιτσιρίκοι, εντυπωσιασμένοι από την δεξιοτεχνία ενός δεκανέα. Όταν συναρμολόγησε το πρώτο οπλοπολυβόλο, οι πιτσιρίκοι έτρεξαν να του φέρουν νερό (το οπλοπολυβόλο ήταν απ’ αυτά που υποθερμαίνονται με νερό). Το πήρε ο δεκανέας στην άκρη του δρόμου, προς το μέρος της θάλασσας, για να το δοκιμάσει, και όταν τα κατάφερε, μεγαλύτερος ήταν ο ενθουσιασμός των πιτσιρίκων παρά του δεκανέα.
Όταν τελείωσαν, τα υπολείμματα τα έριξαν στη θάλασσα, σε δυο μέτρα βάθος. Την άλλη μέρα οι πιτσιρίκοι βουτούσαν και τα έβγαζαν. Χωρίστηκαν σε ομάδες, με αξιωματικούς, λοχίες, δεκανείς και στρατιώτες. Όπως-όπως τα «συναρμολόγησαν» και έφτιαξαν “πυροβολαρχίες”, “οπλοπολυβολεία” και χαρακώματα, έτοιμοι για μάχη, η Γερμανία δεν είχε ακόμη παραδοθεί. Το άλλο πρωί όταν πήγαν να συνεχίσουν τις πολεμικές τους επιχειρήσεις, το οπλοστάσιο τους είχε εξαφανιστεί. Την ημέρα τους άφησαν να παίζουν, αλλά την νύχτα τα μάζεψαν και τα φούνταραν στα βαθιά.
Ναρκοπέδια
Εκτός από την φρούρηση της Καρπάθου οι Ινδοί επιδόθηκαν στην εκκαθάριση των ναρκοπεδίων που άφησαν Ιταλοί και Γερμανοί. Οι Ινδοί εκκαθάρισαν την παραλία του Άμμου μέχρι τον ποταμό της Άφωτης. Σε μια προσπάθεια εκκαθάρισης στην περιοχή του Βρόντη σκοτώθηκε ένας Ινδός αξιωματικός και ένας άλλος τραυματίστηκε σοβαρά. Τον τραυματία μετέφεραν στη Ρόδο για νοσηλεία και τον νεκρό τον έθαψαν στην Ίσκια, στην δεξιά μεριά του δρόμου που πηγαίνει στον Σάνταλο και στην Αγία Κυριακή, με μεγάλες τιμές. Την ταφή του, που ήταν διαφορετική από των Hindu και των μουσουλμάνων, παρακολούθησαν Ινδοί και Άγγλοι αξιωματικοί και αρκετοί Καρπάθιοι.
Η έκρηξη
Στις 17 Ιουνίου 1945 στο ξεφόρτωμα του βρετανικού πολεμικού LC1 No 318, εξερράγη ένα κιβώτιο με πολεμοφόδια, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν έξη Ινδοί και τρεις Καρπάθιοι, και να τραυματιστούν δεκάδες Καρπάθιοι, Ινδοί και Βρετανοί. Μια Ελληνική κορβέτα και μια μοτοζάτερα μετέφεραν τους τραυματίες στη Ρόδο.
Επειδή δεν υπήρχε Ινδικό νεκροταφείο για την ταφή των Ινδών, διάλεξαν μια χέρσα περιοχή στην Ίσκια, στην αριστερή μεριά του δρόμου που πηγαίνει προς τον Σάνταλο και στην Αγία Κυριακή, ακριβώς απέναντι που είχαν θάψει τον Ινδό αξιωματικό, και την καθάρισαν από πεύκα και θάμνους. Έβαλαν πέντε-έξι σειρές από κορμούς πεύκων και την τελευταία σειρά έστρωσαν με σκίνους. Εκεί πάνω τοποθέτησαν τους νεκρούς μέσα σε μεγάλους σάκους από αμίαντο. Ένας Ινδός ιερέας βοηθούμενος από τους στρατιώτες άλειψε τους κορμούς με λιπαρή ουσία και τους έβαλε φωτιά.
Τρεις μέρες έκαιγε η φωτιά μέχρι που όλα έγιναν στάχτη. Την επόμενη συγκέντρωσαν τους σάκους από τον αμίαντο και ο ίδιος ιερέας άδειασε τη στάχτη των νεκρών σε ξεχωριστά δοχεία, που έστειλαν στην Ινδία για να ρίξουν τη στάχτη στο Γάγγη ποταμό. Τα υπολείμματα της καύσης τα έβαλαν μέσα σ’ έναν λάκκο και πάνω απ’ αυτόν έφτιαξαν τσιμεντένιο μνημείο με δυο τετράγωνες βαθμίδες ύψους περίπου 30 πόντων η κάθε μια και με πλάτος γύρω στα τρία και δυο μέτρα. Στις τέσσερις άκρες της πρώτης βαθμίδας τοποθέτησαν τέσσερις σιδερένιους πασσάλους που ενώνονταν μεταξύ τους με τέσσερις αλυσίδες. Στο μέσο της δεύτερης βαθμίδας τοποθέτησαν πέτρινη σκαλισμένη επιτύμβια στήλη ύψους ενός περίπου μέτρου που τελείωνε σε τρίγωνο.
Επειδή ο ένας Ινδός είχε διαφορετικό θρήσκευμα δεν τον έκαψαν, αλλά τον έθαψαν σε ξεχωριστό μνήμα. Πάνω στον τάφο του έβαλαν ένα σιδερένιο σωλήνα που από την επιφάνεια του εδάφους έφτανε μέχρι το σώμα του νεκρού. Μέσα απ’ αυτό το σωλήνα διοχέτευαν κάθε μέρα ένα μπιτόνι νερό για 40 μέρες, και στο τέλος σκέπασαν τον τάφο με τσιμεντένια πλάκα. Στην απέναντι μεριά του δρόμου ήταν το μνήμα του Ινδού αξιωματικού που σκοτώθηκε από νάρκη, κατασκευασμένο από τσιμέντο με μια επιτύμβια στήλη.
Τα τρία αυτά μνημεία υπέστησαν μικρές φθορές από τον χρόνο, αλλά δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην καταστροφική μανία των ανθρώπων. Στην αρχή κάποιος αφαίρεσε την επιτύμβια στήλη από τον τάφο του αξιωματικού, και η διαπλάτυνση του δρόμου σκέπασε μερικώς το μνήμα του στρατιώτη. Κάποιος άλλος βανδάλισε το μνημείο με τις πολιτικές του ιδεολογίες.
Γύρω στο 2004, κάποιοι έκοψαν τα πεύκα που στο μεταξύ ξαναφύτρωσαν και «έσπειρε» κριθάρι, με την ανοχή των αρμοδίων, και στην συνέχεια με μπουλντόζα προσπάθησαν να εξαφανίσουν και το τρίτο μνημείο. Ξήλωσαν τη δεύτερη βαθμίδα και έριξαν από τη θέση της την επιτύμβια στήλη. Επειδή δεν μπόρεσαν να ξηλώσουν την πρώτη βαθμίδα μετέφεραν μπάζα από κάποια οικοδομή και τα έριξαν πάνω στο μνημείο. Δεν σεβάστηκαν την αιώνια κατοικία συνανθρώπων μας, που στα δύσκολα χρόνια του πολέμου άφησαν την τελευταία τους πνοή στην Κάρπαθο.
Μετά από δημοσίευμα μου, οι τότε αρμόδιοι «φιλοτιμήθηκαν», και το μισοαποκατέστησαν λίγο πιο πέρα. Όπως έχουμε πληροφορηθεί, αρκετοί Ινδοί από την Αμερική προγραμματίζουν να έρθουν το καλοκαίρι στην Κάρπαθο και σκοπεύουν να επισκεφτούν το νεκροταφείο.
Indian soldiers in Karpathos, and in other islands of the Dodecanese
By Manolis Cassotis
When WWII began, India, which was part of the British Empire, had 352,271 army men, and when the war ended, it had reached 2,581,726 men. Three Indian divisions, the 4th, 8th and 10th, and one brigade, took part in operations in North Africa, Italy, Greece and the Dodecanese.
On September 3, 1943, when Italy capitulated to the Allies, the British intended to use the 8th Indian Division to occupy Rhodes, but the Germans beat them to it. After an Allied operation against Symi on 6 June 1944, the Germans abandoned the island on September 24, 1944. Soon after, British Brigadier General Moffat, commander of Special Force 281, occupied Symi, and on 4 December 1944 an Allied brigade, composed mainly of Indians, was established to control the German occupation of the Dodecanese.
Around the end of February 1945, the Allies decided to occupy Tilos, using the forces they had on Symi. At dusk on February 28, a group of the Holy Company and two companies of Indians, 246 officers and soldiers, landed in the bay Saint Antonius. Meanwhile, a group of the Holy Company and a platoon of Indians, with a total strength of 138, were landed in the bay Louboudi, and 115 officers and soldiers were landed in the bay Saint Sergis. With coordinated actions, the Allies neutralized the resistance of the Germans. The losses of the Germans amounted to 20 dead and of the Allies to two Indian soldiers.
On May 8, 1945, when the Germans signed the surrender of the Dodecanese in Symi, the Allies, along with the other military forces, also transferred the Indians from Symi to Rhodes. After a few months, the Indian military forces withdrew from the Dodecanese.
In Karpathos
On October 4, 1944, the last Germans left Karpathos, and the next day the Karpathians revolted against the Italians they had left in place. On October 10, they sent a two-ton boat with seven compatriots to Egypt, informing the Allies, who arrived on October 17 with the destroyers Terpsichore and Cleveland.
On 28 October 1944, the British cruiser Black Prince, a cargo boat and two transports arrived in Karpathos carrying 300 Indian soldiers of the 5th Infantry Battalion of the Maharajah of Gwalior, and on December 16 the cargo “Korytsa” arrived with another 150 Indian soldiers of the 4th Battalion. The Indians had a mobile battery of 4 guns under Indian Lieutenant D. A. Mane. The Indian forces were concentrated at Pigadia to protect the port.
The commander of the Indian forces was Major Singh, later promoted to lieutenant colonel. Captain Creighton served with Sergeant Nichols, as the British liaison with the Indians. The Indian forces on Karpathos were under Brigadier Moffat, based on Symi. The mission of the Indian garrison was to protect Karpathos from a German attack from Rhodes or Crete. The Germans did not have the means to transport strong forces, but they could launch raids, as was done on Tilos.
Religion and Holidays
In religion, most Indians were Hindu with some Jainism and Sikhism, some shaved all their hair except for a tassel on top of their heads, but there were also quite a few Muslims. There was also a Christian, Apara, who served in the transportation and often took the kids for rides on his motorcycle.
From time to time, the Indians organized religious events and celebrations, such as the summer of 1945, which was related to water and lasted three days. At dusk, the Indians descended from Skopje and Damatria to Ammos with tree branches shaped into shapes related to the ritual part of the event.
When Major Singh was promoted to lieutenant colonel, the soldiers organized a spectacular event to honor him. In Skopje, inside a large tent, they gave a reception to which British officers and several Karpathians came to congratulate him. The children watched the celebration with particular interest. The uniform that Singh wore was impressive, in the eyes of the children he looked like a Maharajah and the decoration of the tent was like an Indian palace.
Vegetarians
Most Indians were vegetarians. For bread, they ate rice and pies that they baked on a thick sheet of metal, under which a fire was lit. On the baked pies, they put boiled greens cooked in vegetable fat, spices and red bell peppers, they folded the pies and ate them with the rice with their hands.
Some Indians who ate meat preferred goats, Hindus avoided beef, and Muslims avoided pork. One day the boys saw a goat hanging in the shower hut, which had been skinned by two soldiers. They did not say where they found it, but the boys suspected that it had been brought from Afiarti where the Karpathians grazed their flocks, and the soldiers went there every day in the truck. The flock would come into the road, and they would either run it over with the truck or kill it and take. The same thing happened two more times, but none of the boys spoke. Besides, the Indians gave them the head and feet.
Apart from this incident and a few others, the behavior of the Indians towards the local population was generally good and they left a good name. They were humanitarian and often helped the Karpathians by offering them food, rice, fat, evaporated milk and soap, which there was great shortage. The greatest pleasure of the children was when they were taken for a ride on the truck.
Physical condition
The soldiers were in good physical condition; they did daily exercise. Every morning, with war cries, they ran to the Telegraph. After exercise, the soldiers took a shower and had their breakfast with the usual tea. In a tin full of hot water, they put 2-3 tea bags and as soon as they took them out, they added 4-5 cans of evaporated milk. Everyone put as much sugar as they wanted. The excess tea was given to the kids. In the afternoons, they played volleyball and from time to time they held matches among themselves. The kids who preferred their neighborhood team were regular spectators.
Military exercises
Many times, the Indian soldiers held military exercises. They brought 4 cannons from Skopje and placed them in the field of “Trembelena” and fired shots at Despotiko Island. Every time they hit their target, the little boys burst into applause and cheers.
Machine guns
A group of soldiers were repairing damaged German weapons, taking parts from one to build another. The little boys were also up close, impressed by the skill of a corporal. When he assembled the first machine gun, the little boys ran to bring him water (the machine gun was one of those that was cool off with water). The corporal took it to the side of the road, towards the sea, to test it, and when he succeeded, the little boys were more excited than the corporal. When they were finished, they threw the remains into the sea, two meters deep.
The next day the boys dived and retrieved them. They were divided into groups, with officers, sergeants, corporals and soldiers. Somehow, they “assembled” them and built “artillery brigades”, “machine gun positions” and trenches, ready for battle, Germany had not yet surrendered. The next morning when they went to continue their war operations, their arsenal had disappeared. During the day they let them play, but at night they collected them and damped deep in sea.
Minefields
In addition to guarding Karpathos, the Indians were engaged in clearing the minefields left by the Italians and Germans. The Indians cleared the beach of Ammos up to the Afotis River. In an attempt, to clear the area of Vrontis, an Indian officer was killed, and another was seriously injured. The wounded man was taken to Rhodes for treatment and the dead officer was buried in Ischia, on the right side of the road that leads to Santalos and Saint Sunday, with great honors. His burial, which was different from that of the Hindus and Muslims, was attended by Indian and English officers and several Karpathians.
The Explosion
On June17, 1945, while unloading the British warship LC1 No 318, a box of ammunition exploded, killing six Indians and three Karpathians, and injuring dozens of Karpathians, Indians and British. A Greek corvette and a motorboat transported the wounded to Rhodes.
Because there was no Indian cemetery for the burial of the Indians, they chose a wasteland in Ischia, on the left side of the road leading to Santalos and Saint Sunday, directly opposite where they had buried the Indian officer, and cleared it of pine trees and bushes. They laid five or six rows of pine trunks, and the last row was covered with bushes. On top of that they placed the dead in large asbestos bags. An Indian priest, assisted by soldiers, smeared the trunks with a greasy substance and set them on fire.
The fire burned for three days until everything was reduced to ashes. The next day, they collected the asbestos bags, and the same priest emptied the ashes of the dead into separate containers, which they sent to India to throw the ashes into the Ganges River. The remains of the cremation were placed in a pit and above it they built a concrete monument with two square steps, each about 30 points high and about three and two meters wide. At the four ends of the first step, they placed four iron stakes that were connected to each other with four chains. In the middle of the second step, they placed a carved tombstone about one meter high that ended in a triangle.
Because one Indian had a different religion, they did not cremate him but buried him in a separate grave. On his grave they placed an iron pipe that reached from the surface of the ground to the body of the deceased. Through this pipe they poured a can of water every day for 40 days, and at the end they covered the grave with a cement slab. On the opposite side of the road was the grave of the Indian officer who was killed by a mine, made of cement with a tombstone.
These three monuments suffered minor damage from time, but they could not resist the destructive fury of people. At first, someone removed the tombstone from the officer’s grave, and the widening of the road partially covered the soldier’s grave. Someone else vandalized the monument with his political views.
Around 2004, some people cut down the pine trees that had since sprouted again and “sown” barley, with the tolerance of the authorities, and then tried to destroy the third monument with a bulldozer. They tore down the second tier and threw the tombstone from its place. Because they were unable to tear down the first tier, they carried rubble from a building and threw it on the top of the monument. They did not respect the eternal home of our fellow human beings who, during the difficult years of the war, breathed their last breath in Karpathos.
After my publication, the then authorities “felt pity” and somehow, they partially restore it a little farther. As we have been informed, several Indians from America are planning to come to Karpathos this summer and intend to visit the cemetery.
