Χαρακτηριστικό τεκμήριο αναλογίας ανάμεσα σ’ ένα αρχαίο λαϊκό τραγούδι που γράφτηκε στη Ρόδο τον 6ο αιώνα π.Χ. και στη νεότερη ελληνική μουσική είναι το τραγούδι του χελιδονιού το λεγόμενο «χελιδόνισμα» που τραγουδούσαν οι μικροί ροδίτες για να μαζέψουν χρήματα. Το τραγούδι αυτό παρουσιάζει ομοιότητα τόσο στους στίχους όσο και στη μελωδία με τα νεοελληνικά ανοιξιάτικα κάλαντα που τραγουδιούνται ακόμη στη Ρόδο, στη Χάλκη και στη Νίσυρο (κάλαντα του Λαζάρου). Οι στίχοι επίσης παρουσιάζουν εξαιρετική ομοιότητα και τους τραγουδούσαν οι αρχαίοι Ροδίτες όπως και οι σύγχρονοι Δωδεκανήσιοι στη Ρόδο και στη Χάλκη, επιδιώκοντας και στις δύο περιπτώσεις το φιλοδώρημα.
Ο ίδιος ο Θεόκριτος σε πολλές περιπτώσεις αναφέρεται επίσης στα τραγούδια και τους χορούς των γεωργών, των βοσκών και των ψαράδων αλλά και των γάμων με τους νεόνυμφους που αντίστοιχα τους συναντάμε στο Βυζάντιο (διεγερτικά επιθαλάμια). Επίσης περιγράφει αναλυτικά τα τραγούδια με συνοδεία λύρας που έλεγαν οι πιο επιδέξιοι καλλιτέχνες της εποχής στο τέλος των συμποσίων. Η αρχαία αυτή μορφή τραγουδιού βρίσκει αναλογία στις νεότερες μαντινάδες που οι μουσικοί τους διάλογοι είναι αυτοσχέδιοι και που συναντάμε στα πανηγύρια όπου και εκεί υπήρχαν συνδαιτημόνες όπως στα συμπόσια.
