Πάσχα 1919: Είμαστε Έλληνες και μόνο Έλληνες – Το χωριό Κοσκινού και οι Κοσκινιάτες μέσα από Έγγραφα και περιηγητές.
Όσο μελετώ τη ζωή, την ιστορία και το παρελθόν των χωριών και των χωρικών μας, τόσο περισσότερο γίνομαι θαυμαστής αυτού του λαού, που γνωρίζει από τα κατάβαθα της ψυχής του πως είναι Έλληνας και Άνθρωπος, Ροδίτης και Δωδεκανήσιος, όταν άλλοι λαοί και άνθρωποι δεν είχαν ούτε πολιτισμό, ούτε όνομα, ούτε ιστορία και ανθρωπιά.
Σε όλα τα χρόνια της σκλαβιάς, από το 1522 μέχρι το 1912, οι Κοσκινιάτες ντύνονταν, μιλούσαν, σκέφτονταν ελληνικά κι ωραία. Τα σπίτια τους τα κατάλευκα και πανέμορφα, οι αυλές οι βοτσαλωτές, τα υφαντά τα πολύχρωμα και τα μεταξωτά, οι φορεσιές οι πλουμιστές τα πιάτα τα όμορφα και τα σπίτια τα νοικοκυρεμένα, όλα μιλούν για ένα χωριό και ένα λαό νοικοκυρεμένο και ελληνικό μέσα στους αιώνες, έτσι όπως μας τον παρουσιάζουν οι περιηγητές και οι μαρτυρίες.
Όταν έφτασαν οι Ιταλοί στη Ρόδο, στις 5 Μαΐου 1912, ημέρα Κυριακή, οι Κοσκινιάτες ένιωσαν χρέος να βοηθήσουν τους ομοθρήσκους και πολιτισμένους Ιταλούς εναντίον των Αγαρηνών, που καταπίεζαν το λαό μας από το 1522.
Κοσκινιάτες βρακάδες βοήθησαν και οδήγησαν τους Ιταλούς από κρυφά μονοπάτια και δρόμους, για να εξουδετερώσουν τους εχθρούς Αγαρηνούς του άγιου τόπου μας. Στις μάχες που έγιναν εδώ στα Κοσκινού μεταξύ Ιταλών και Αγαρηνών, οι Κοσκινιάτες όχι μόνο πήραν το μέρος των Ιταλών ελευθερωτών, αλλά πρόσφεραν κάθε υλική και ηθική βοήθεια προς τους Ιταλούς, που έλεγαν πως είναι φίλοι και σύμμαχοι της Ελλάδας.
Δεν πέρασαν παρά εφτά χρόνια και οι Ιταλοί έδειξαν και αυτοί το αληθινό πρόσωπο τους, λέγοντας στους Ευρωπαίους πως εδώ στη Ρόδο και στα υπόλοιπα Δωδεκάνησα δεν υπάρχουν Έλληνες, παρά ορθόδοξοι Ιταλοί!
Τότε ξεσηκώθηκαν όλα τα χωριά της Ρόδου και όλα τα νησιά μας για να αποδείξουν πως εδώ στη Ρόδο, στα Κοσκινού και σε όλα τα Δωδεκάνησα, ζουν και δημιουργούν οι Έλληνες πριν ακόμη από τα χρόνια του Χριστού. Το Πάσχα του 1919, οι Κοσκινιάτες, όπως όλοι οι Ροδίτες και οι Δωδεκανήσιοι, έκαναν αιματηρά συλλαλητήρια και διαβήματα, παραστάσεις και διαδηλώσεις, για να πείσουν τους Ιταλούς και τους άλλους Ευρωπαίους πως όλα τα Δωδεκάνησα, σαν ένα σώμα και μια ψυχή, είναι ΕΛΛΗΝΙΚΑ και με πανάρχαια πολιτισμένη ιστορία.
Ιδού τι αναφέρει ένα έγγραφο τον Απρίλιο του 1919, όταν οι Κοσκινιάτες θέλησαν να γιορτάσουν το Πάσχα ελληνικά και ορθό­δοξα και οι Ιταλοί χρησιμοποίησαν Βία και απάτη, νοθεία και κολακείες για να μην κάνουν οι Κοσκινιάτες συλλαλητήρια υπέρ της Ελλάδας:
«Κατά τη δεύτερη Ανάσταση του Πάσχα 1919, οι Κοσκινιάτες άρχισαν να ζητωκραυγάζουν υπέρ της ενώσεως μετά της Μητρός Ελλάδος. Μετά τις ζητωκραυγές οι Ιταλοί στρατιώτες επιχείρησαν με τα όπλα να διαλύσουν τους Κοσκινιάτες μέσα από την εκκλησία, αλλά δεν το κατόρθωσαν, γιατί όλοι οι χωρικοί έμειναν στο ναό φωνάζονταν ΕΝΩΣΗ και ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ Η ΜΑΝΝΑ ΜΑΣ!
Μετά από αυτή τη σθεναρή στάση του λαού, οι Ιταλοί συνέλαβαν τον Ιερέα του χωριού πατέρα Δωρόθεο και τον περιόρισαν στο σπίτι του, τοποθετώντας έναν καραμπινιέρο έξω από την πόρτα του.
Συνέλαβαν ακόμη τους πρωταίτιους των συλλαλητηρίων, Σεβαστό Σεβαστάκη, που ήταν ο ταμίας του ναού, το δάσκαλο του χωριού, το Βασίλειο Σουλάκη, το Γιάννη Εληάμο, τον Αναστάσιο Αχιόλα, Ελευθέριο Ελευθέρα, τον Φώτη Κακκή, τον Τσαμπίκο Χατζηνικολάου και τον Τσαμπίκο Χατζηαποστόλου, που τους φυλάκισαν και τους απείλησαν γιατί ήταν πρωτεργάτες στα αιματηρά γεγονότα του Πάσχα του 1919 στο χωριό Κοσκινού…».
Σήμερα, οι Κοσκινιάτες φτιάχνουν ωραία σπίτια, ξενοδοχεία, επαύλεις, έχουν όμορφα νοικοκυριά και προκύπτουν χάρη στην εργατικότητα και τιμιότητα τους. Κρατούν στα σεντούκια τους τα παραδοσιακά φορέματα και στις καρδιές τους την ελληνική παράδοση και ιστορία, όσο και τη γλώσσα, μια ιστορία και γλώσσα που τους κράτησε ωραίους, όρθιους, χριστιανούς και ΕΛΛΗΝΕΣ.
