Το Πάτημα του Διγενή στο χωριό Κοσκινού -«Ο Διγενής ήρτεν στο χωργκιό μας και εφύλαγέ το από τους γκακούς ανθρώπους»
Θρύλοι και παραδόσεις, μύθοι και τραγούδια, αφηγήσεις και παραμύθια της Ρόδου και άλλων περιοχών της Δωδεκανήσου, μιλούν για το λαϊκό ήρωα Διγενή, που ήταν άρχοντας και λεβέντης, ανίκητος στη σαΐτα και στο πάλαιμα, στο ρίξιμο της πέτρας και στην ομορφάδα.
Ένας τέτοιος όμορφος θρύλος και παράδοση υπάρχει ακόμη στο χωριό Κοσκινού, που τον διηγούνται οι παλιές καλονοικοκυράδες του χωριού και οι γέροντες στα καφενεία και δίπλα στο τζάκι τις ώρες του χειμώνα και της αναδουλειάς.
Ιδού τι αναφέρει μια διήγηση για το Διγενή και το Πάτημα του στο χωριό, όπως το αφηγούνται οι γεροντότεροι του χωριού:
«Ο Διγενής ήρτεν στη Ρόδο και εφύλαγέν την από τους κλέφτες και τους κακούς ανθρώπους. Στη Χώρα της Ρόδος, κοντά στην Παναγιά του Διγενή, ήταν πριν κάμποσα χρόνια το σπίτιν και η φυλακή του Διενή. Ο Διενής ήτο σα να πούμε ο άρχοντας της Ρόδος και ούλος ο κόσμος ηγάπα τον, πολύ πράμμα. Ένας οχτρός του Διενή, που τον εζήλευγεν ήμπε σ’ ένα καΐκι και ήρτεν στη Ρόδο για να τον σκοτώσει και να του πάρει την αρραβωνιαστικιά του. Ο Διενής, άμα τό ‘μαθε, εκαβαλλίκεψεν τ’ άλογόν του και επήγεν επάνω στην Πεζούλαν του χωριού μας και ελάμενεντον οχτρόν να φανεί στη στεριά. Ως εμπρόαλλεν εχτυπησέν τον με την σαγίταν του στο μάτιν και έβγαλεν του το.
Ίσιαμε σήμερα, εκεί που στάθηκεν ο Διενής για να σαϊτέψει τον οχτρόν του φαίνουνται οι πατημασιές του αλόγου του και το σημάδιν όπου έβαλεν το γόνατόν του. Αυτό δα το σημάδιν λέν το οι Κοσκινιάτες το Πάτημα του Διενή…».
«Ο Διγενής ψυχομαχεί και η γη τόνε τρομάζει κι η θάλασσα βρουχίζεται κι ο κόσμος τον φοβάται. Απόξω από την πόρτα του τριακόσιοι αμαρτωμένοι κι άλλοι τριακόσιοι αρμάτωτοι με σίδερα ζωσμένοι. Κανένας δεν αποτολμά να μπει να του μιλήσει. Ο Χάροντας μαύρα φόρεσε, μαύρο καβαλικάει μαύρον σπαθίν εφόρεσε, στο παναγύριν πάει. Γύρου, τριγύρου άρχοντες στη μέση αντρειωμένοι στη μέση του παναγυριού στέκουνται ψυχωμένοι
Για πε μα, πε μας Χάροντα ο κάλλιος σου ποιος είναι; Βλέπεις εκείνον τον τρανό τον κοκκινοζωσμένο, πού ‘χει τα γένια κόκκινα, τα γένια πάνω κάτω;
Ο Διγενής σαν τάκουσε πολύ του βαροφάνη: Αμέστε καθαρίσετε εφτά μοδιών χωράφιν, να πάμε να παλαίψουμε οι δυό μας με το Χάρο. Ο Χάροντας πληγώθηκε στου Διγενή τα χέρια: Για άσε άσε Διγενή κι έλα να φιλιωθούμε, εσύ να μείνεις άρχοντας και εγώ αλλού στον κόσμο…..»
Όμορφα λόγια, παραδοσιακά, γεμάτα αγάπη για το λαό και τον τόπο μας, γεμάτα θαυμασμό για την ανδρεία του Διγενή και του λαού μας.
Έτσι έζησε ο λαός μας και επέζησε στα χρόνια τα σκλαβωμένα και τα σκοτεινά, κάτω από πολλούς αλλόφυλους και αλλόθρησκους δυνάστες.
Οι μύθοι του Διγενή και η ανδρεία του λαού μας έγιναν λαϊκή ποίηση, που κράτησε το λαό μας γενναίο και ελληνικό. Το Πάτημα του Διγενή στα Κοσκινού, είναι απόδειξη πως ο λαός μας πιστεύει στην παράδοση και στους θρύλους, που είναι γεμάτοι από ομορφάδα ψυχής και από καλοσύνη για τη φύση, για τα ζώα και τον άνθρωπο.
