Όταν αρχίζουν να φεύγουν τα χελιδόνια, με τις πρώτες ψυχρές νύχτες του Οκτώβρη, ανοίγει στα κατεξοχήν τουριστικά νησιά ένας δεύτερος κύκλος. Όχι ακριβώς όπως η χειμερία νάρκη στο ζωικό βασίλειο αλλά σίγουρα ένας άλλος τρόπος ζωής που γίνεται εμφανής στον καθένα. Η ένταση του καλοκαιριού, οι πολύβουες κοσμικές παραλίες, το ψάξιμο μιας θέσης στάθμευσης στο κέντρο της πόλης, η συνεχής κυκλοφορία στο οδικό δίκτυο σε μήκος και πλάτος του νησιού, δίνουν τη θέση τους σε εύλογη ευρυχωρία, μια ησυχία να κυριαρχεί, όπου η καθημερινή ζωή και ο άνθρωπος επανέρχονται ίσως στη φυσιολογική τους κατάσταση. Το ζήτημα είναι πώς να ορίσεις το φυσιολογικό, σε ένα νησί όπως η Κως, 35.000 μόνιμων κατοίκων και 1.000.000 επισκεπτών, όπου η ζωή μοιράζεται σε δύο εξάμηνα, όπως ένας ποδοσφαιρικός αγώνας σε δύο ημίχρονα. Σε αυτές τις αναλογίες είναι βέβαιο ότι η ανθρώπινη κλίμακα έχει διαρραγεί. Οι φυσικές ισορροπίες έχουν διαταραχθεί, όπου το μεγάλο και πολύ μοιάζει φυσιολογικό ενώ το μικρό και λίγο, παροδικό. Έτσι είναι φυσικό να διαμορφώνεται μια άλλη αντίληψη για τη ζωή, τόσο για τους νησιώτες όσο και από τους νησιώτες. Το δισυπόστατο αυτής της λειτουργίας φυσιολογικά έχει παρενέργειες. Όταν η ένταση, το τρέξιμο, το άγχος να προλάβεις, δίνουν τη θέση τους στην ηρεμία, στον αβίαστο χρόνο, στην καθημερινότητα δίχως ρολόι, τότε δοκιμάζεται η προσαρμοστικότητα του καθενός. Διότι όλα στη ζωή έχουν δύο όψεις, δίχως κατ΄ ανάγκη να χρειάζεται να επιλέξεις ποια είναι η καλύτερη. Αυτή η κατάσταση που φαίνεται φυσιολογική στους μόνιμους κατοίκους εκπλήσσει όσους περιστασιακά βρίσκονται στο νησί και περισσότερο αυτούς που έρχονται από μεγάλα αστικά κέντρα. Αλήθεια, πώς βιώνει μια νησιώτικη κοινωνία τους χειμερινούς μήνες; Τι κρύβεται κάτω από το επιφανειακό πέπλο ηρεμίας; Τι μπορεί να προσφέρει στον μόνιμο πληθυσμό αλλά και στους όποιους επισκέπτες του χειμώνα; Αποτελεί κοινή πεποίθηση ότι ο μεγάλος πλούτος της Χώρας μας κρύβεται στην πλούσια μορφολογία της. Στη διαφορετικότητα του τοπίου, στο κλίμα και στην ενάργεια των ανθρώπων της. Αυτά τα χαρακτηριστικά συναντάς παντού στην ελληνική περιφέρεια, τονισμένα μάλιστα στην περίοδο ηρεμίας. Αυτά τα χαρακτηριστικά συναντάς όταν επισκεφτείς τα ελληνικά νησιά στη μη τουριστική περίοδο. Εδώ κρύβεται ο πραγματικός πλούτος, η καθαρότητα της φύσης που συντελεί στην καθαρότητα της ψυχής, το απέριττο μα τόσο πραγματικό. Όποιος έχει κατά νου την καλοκαιρινή εικόνα ενός τουριστικού νησιού και τολμήσει να ζήσει από κοντά τη χειμερινή του διάσταση, πιθανόν να βρεθεί προ εκπλήξεων. Να συναντήσει εικόνες και πράγματα ξεχωριστά, να βιώσει συναισθήματα μοναδικά. Σίγουρα θα έρθει στο δίλημμα να εξακριβώσει ποια είναι η πραγματική, η θερινή ή η χειμερινή. Κι όμως και οι δύο όψεις είναι πραγματικές. Η κάθε μια με τα δικά της ιδιαίτερα στοιχεία. Η επιλογή της καλύτερης επαφίεται στην αναζήτηση και στη διάθεση καθενός. Δεν υπάρχει μία αλήθεια, δεν υπάρχει μία απάντηση. Ο καθένας επιλέγει όποια του αρέσει. Και είναι μεγάλο προνόμιο αυτό. Σίγουρα κάθε περίοδος είναι μοναδική. Σίγουρα σε κάθε νησί είναι διαφορετική. Αλλιώς βιώνεις το καλοκαίρι σε ένα κοσμοπολίτικο νησί, όπως η Κως, αλλιώς σε ένα μικρότερο π.χ. όπως οι Λειψοί. Αλλιώς βιώνεις τον χειμώνα σε ένα μεγάλο νησί, όπως η Κως, με καθημερινή αεροπορική και ακτοπλοϊκή σύνδεση, με νοσοκομείο, με τις εφημερίδες να φτάνουν στην ώρα τους, με αστικά χαρακτηριστικά ζωής κι αλλιώς σε ένα μικρό όπου η προσέγγιση του μοναδικού πλοίου εξαρτάται από τις διαθέσεις του καιρού, της Πολιτείας ή ακόμα και της πλοιοκτήτριας εταιρείας. Αυτά που για κάποιους είναι δεδομένα, δίχως να θεωρούνται προνόμια, για άλλους αποτελούν απλά όνειρα και σίγουρα μειονεκτήματα, στον ίδιο τόπο, στην ίδια Χώρα. Αλλιώς βιώνεις σε ένα νησί κοντά στον ηπειρωτικό κορμό και τελείως διαφορετικά κοντά στις ασιατικές ακτές, όπου ακόμη και στα ερτζιανά κυριαρχούν αλλότριες γλώσσες. Αν θέλεις όμως πραγματικά να ζήσεις το διαφορετικό, το γήινο, το πραγματικό, μόνο χειμώνα στα νησιά μπορείς να το συναντήσεις. Εκεί θα δεις ξεκάθαρα, δίχως φτιασιδώματα, τα χρώματα της φύσης και της ζωής. Τόσο διαυγή που ούτε το φυσικό φως μπορεί να αλλοιώσει. Θα δεις ανθρώπους δημιουργικούς, με ίδιες ανησυχίες και κοινές αγωνίες. Ανθρώπους που αγωνίζονται να κρατηθούν, να δώσουν αξία στον τόπο τους, να παράγουν οικονομία, τέχνη, πολιτισμό. Διότι είναι διαφορετικό να περιμένεις στη στάση, το λεωφορείο που άργησε ένα λεπτό, και άλλο πράγμα να περιμένεις στο λιμάνι το πλοίο που δεν έρχεται. Όλα αυτά αποτελούν στοιχεία και χαρακτηριστικά που η Πολιτεία δυσκολεύεται να αναγνωρίσει και να δει την προστιθέμενη αξία τους για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Που δεν μπορεί να ξεχωρίσει, παρά τις κατά καιρούς μεγαλοστομίες, ότι είναι άλλο να ζεις στη Νίσυρο και άλλο στην Κυψέλη. Γιατί εν τέλει οι νησιώτες τι ζητούν; Ίσες ευκαιρίες και τη δυνατότητα να ζήσουν, να δημιουργήσουν και να προστατέψουν τον τόπο τους. Διότι Ελλάδα δίχως ζωντανά τα νησιά της θυμίζει ανάπηρο με πατερίτσες. Πηγή: Protagon.gr
