Αρχαιότατος οικισμός του οποίου η ύπαρξη μαρτυρείται από το 1309, ενώ η ονομασία του είναι αβέβαιης ετυμολογίας. Άλλοι υποστηρίζουν ότι προέρχεται από τον αρχαίο δήμο Σιβυθίων, άλλοι από το φυτό Άψινθος και άλλοι από την ποικιλία του ψίθιου οίνου. Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά μοναστήρια του 14ου και 15ου μ.Χ αιώνα, από τα οποία κάποια διατηρούνται σε καλή κατάσταση, ενώ άλλα είναι σχεδόν κατεστραμμένα. Στο χωριό λειτούργησε σχολείο από το 1890 αλλά και αθλητικό σωματείο, ενώ οι κάτοικοί του ήταν κυρίως γεωργοί. Στη διάρκεια του Ιταλο-τουρκικού πολέμου για την κυριαρχία στα Δωδεκάνησα δόθηκε στην Ψίνθο μιας αποφασιστικής σημασίας για την έκβαση του πολέμου μάχη (1912). Κατά τη διάρκεια της Κατοχής η Ψίνθος βρισκόταν υπό την κυριαρχία των δυνάμεων του Άξονα και οι Ψινθενοί αναγκάστηκαν πολλές φορές να πληρώσουν τον πατριωτισμό τους με φυλάκιση, εξορία και θάνατο. Τις δύσκολες δεκαετίες του ’50 και του ’60 πολλοί κάτοικοι κατέφυγαν στο εξωτερικό ως μετανάστες, σε αναζήτηση καλύτερων ευκαιριών αλλά και προς την πόλη της Ρόδου αργότερα, σε ένα κύμα εσωτερικής μετανάστευσης.
Η Ψίνθος βρίσκεται χτισμένη σε φυσικό οροπέδιο σε υψόμετρο 300μ. και είναι επίσης ένας ανακηρυγμένος “παραδοσιακός οικισμός”. Χαρακτηριστικό της είναι το αναλλοίωτο φυσικό τοπίο σε συνδυασμό με την ύπαρξη πολλών φυσικών πηγών και υγροτόπων. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα (ελαιοκομία, μελισσοτροφία) και τον τουρισμό. Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τους θερινούς μήνες με το τουρισμό. Στη σκιερή από τα αιωνόβια πλατάνια πλατεία του χωριού, βρίσκεται η εκκλησία αφιερωμένη στη Θεοτόκο. Στην περιοχή έχουν βρεθεί αρχαίοι τάφοι. Στο βουνό Ψίνθος το οποίο βρίσκεται πάνω από το χωριό, βρίσκεται η μονή της Παναγιάς Καλόπετρας με υπέροχη θέα προς τη θάλασσα. Το μοναστήρι αυτό ανήκει στο Δήμο Θεολόγου. Το όνομα “ψίνθος” ασφαλώς ανήκει στα προελληνικά τοπωνύμια, Κόρινθος, Ζάκυνθος κλπ. Υποστηρίχθηκε, ότι εκεί ήταν το κέντρο του δήμου Σβιθίων της Ιαλυσού. Ο χείμαρρος Φασούλι διατρέχει την ομώνυμη κοιλάδα και κάνει το τοπίο να έχει μια παραδεισένια ωραιότητα.
