Οι πηγές της Καλλιθέας και η ιαματική τους δράση ήταν γνωστές ήδη από την περίοδο της Δωρικής Εξάπολης και τα χρόνια των Ιπποτών. Επισκέπτες συνέρρεαν από τις μικρασιατικές ακτές αλλά και από τα βάθη της Ανατολίας. Την τοποθεσία χρησιμοποίησαν οι Ιταλοί για να αποβιβαστούν στη Ρόδο το 1912 και να διεξάγουν τον αγώνα τους κατά της Τουρκοκρατίας στα Δωδεκάνησα. Το 1927 ο διοικητής Μάριο Λάγκο και ο γιατρός Αινείας Μπρουνέττι έκλεισαν συμφωνία για έρευνα στις πηγές με σκοπό την επιστημονική τεκμηρίωση των θεραπευτικών ιδιοτήτων του νερού της πηγής. Η ελάχιστη ποσότητα του νερού ενισχύθηκε με μηχανικές εγκαταστάσεις για ταχύτερη άντληση και το νερό αναμίχθηκε με τα επίσης ιαματικά ύδατα από τις πηγές της Αγίας Ειρήνης και του Ιπποκράτη της Κω. Οι εργασίες οικοδόμησης των εγκαταστάσεων ξεκίνησαν το 1928 και τα εγκαίνια έγιναν το 1929. Το 1929 ο βασιλιάς της Ιταλίας Βιττόριο Εμμανουέλε επισκέφθηκε τις πηγές της Καλλιθέας, ενώ το 1930 έγινε στη Ρόδο το 21ο εθνικό συνέδριο Υδρολογίας της Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ο χώρος χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς ως στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους πρώην συμμάχούς τους και στην περιοχή τοποθετήθηκαν νάρκες και συρματοπλέγματα. Το 1948 δόθηκε μια μεγάλη χρηματοδότηση, μέρος του σχεδίου Μάρσαλ, για την αποκατάσταση και την αξιοποίηση των πηγών.
Οι τρεις κοινότητες Καλυθιές, Κοσκινού και Ψίνθος συνενώθηκαν το 1998 με τον νόμο Καποδίστρια 2539/98 και συστάθηκε ο Δήμος Καλλιθέας.
Αξιοθέατα
Πηγές Καλλιθέας
Οι Πηγές Καλλιθέας βρίσκονται στη Δ.Ε. Καλλιθέας και απέχουν μόλις 9 χλμ από την Πόλη της Ρόδου.
Οι ιαματικές πηγές της Καλλιθέας Ρόδου είναι γνωστές από την αρχαιότητα για το ευεργετικό για την υγεία κόκκινο νερό που αναβλύζει από τους βράχους. Κατά τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο, πλήθος κόσμου επισκεπτόταν τακτικά την περιοχή ή κατέλυε σε πρόχειρα αυτοσχέδια καταλύματα έτσι ώστε να βρίσκονται κοντά στην πηγή.Ήδη από την εποχή της Δωρικής Εξάπολης και αυτής των Ιπποτών, η θαυματουργός ιαματική πηγή έγινε γνωστή και προσέλκυε κόσμο τόσο από τα γύρω νησιά και τα Μικρασιατικά Παράλια, όσο και από τα βάθη της Ανατολίας.
Μετά από χρόνια ερήμωσης και εγκατάλειψης του Μνημείου, ο Δήμος Καλλιθέας, ανέλαβε το σημαντικό έργο της αναστύλωσης πριν από μερικά χρόνια κι έτσι, οι Πηγές Καλλιθέας έγιναν ξανά επισκέψιμες αποκτώντας την παλιά τους δόξα μετά από μεγάλο αγώνα, πολλή αγάπη, μεράκι και πάθος.
Άνοιξαν τις πύλες τους την 1η Ιουλίου 2007 και σας υποδέχονται στους μαγευτικούς χώρους του αναπαλαιωμένου Μνημείου δίπλα στη θάλασσα. Ο μοναδικός συνδυασμός φύσης, αρχιτεκτονικής και ιστορίας ταξιδεύει σ’ ένα ξεχωριστό κινηματογραφικό σκηνικό.
Η απαράμιλλη μνημειακή αρχιτεκτονική και μεγαλοπρέπεια του χώρου, με τα μοναδικά μωσαϊκά, την αίθουσα της Ροτόντας όπου κάποτε ανάβλυζαν τα ιαματικά νερά, το Αίθριο και κάθε γωνιά των Πηγών Καλλιθέας μας παραπέμπουν νοσταλγικά σε μια άλλη εποχή.
Σήμερα οι Πηγές Καλλιθέας αποτελούν ένα Μνημείο απαράμιλλης ομορφιάς, με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, μοναδικό φυσικό κάλλος, με παρουσία στην τοπική κοινωνία, υψηλού επιπέδου εκδηλώσεις συνεδρίων και έντονη πολιτιστική δραστηριότητα (καλλιτεχνικές εκθέσεις κ.α.).
Από την κεντρική είσοδο, που είναι πραγματικά μεγαλοπρεπή, ο επισκέπτης συνεχίζει προς μια πλατεία με στρογγυλό σιντριβάνι και στις σκάλες που ακολουθούν την κλίση του εδάφους. Η δεύτερη είσοδος, που οδηγεί προς την κυρίως σκάλα, καλύπτεται δεξιά και αριστερά με κίονες που στήριζαν την πέργολα, γεμάτη από βουκαμβίλιες. Στη συνέχεια η σκάλα οδηγεί στο περιστύλιο, δεξιά και αριστερά σε κυκλικές εγκαταστάσεις – όπου βρίσκονταν τα εργαστήρια και τα γραφεία – και συνεχίζεται με σκάλες που οδηγούν πάλι από αριστερά και δεξιά στην κυρίως Ροτόντα με θόλο ύψους 14 μέτρων, περίτεχνα διακοσμημένου και κατασκευασμένου έτσι ώστε το φυσικό φως να περνάει από τα μπλε ρομβοειδή βιτρώ.
Από το περιστύλιο τρεις καμάρες οδηγούν στη Στοά του Αναψυκτηρίου των ιαμάτων νερών. Προς την προκυμαία οι κούσπες-σπηλιές διαμορφώθηκαν για να στεγάσουν το αναψυκτήριο και χώρους ανάπαυσης ενώ ακριβώς απέναντι βρίσκεται η πίστα χορού και η θέση της ορχήστρας.
Όλοι οι εξωτερικοί τοίχοι ήταν διακοσμημένοι με θαλασσινά μοτίβα και ο όρμος δεξιά σε όλα τα επίπεδα καλύφθηκε με μικρούς δρομίσκους – με δέντρα όλων των ειδών και πέργολες που οδηγούσαν στο θαυμάσιο κυκλικό κτίριο-κήπο με τις βεσπασιανές εγκαταστάσεις. Εκεί όπου στεγαζόταν επίσης χώρος αναγνωστηρίου υπήρχε στο κέντρο ακόμη ένα σιντριβάνι.
